In Nederland was hij al wereldberoemd, maar Rutger Hauer brak wereldwijd door met Ridley Scott’s futuristische groeidiamantje ‘Blade Runner’. De film die dit jaar gere-re-released wordt, in wat hopelijk, eindelijk, volgens Scott de enige juiste versie zal zijn, met Harrison Ford in de hoofdrol. Hauer speelt de boomlange, ijskoude engbek Roy Batty, een cyborg met liefde voor het leven, maar ook met een klein autoriteitsprobleem.
Onidentificeerbaar, dat was altijd mijn gevoel bij Batty, maar ook bij het Friese filmicoon zelf, in de media. Gesloten. Stug.
Dat is deze week met 180 graden gedraaid.
De reden voor zijn media-optredens afgelopen week is het verschijnen van een heuse biografie, in Nederland met de documentaire ‘Blonde, Blue Eyes’ als extraatje. Omstreeks het één uur terugdraaien van de klok kun je elk jaar een stortvloed aan biografieën verwachten. Rolling Stones-gitarist Ron Wood, Rob de Nijs en zelfs Raymond van Barneveld begeven zich dit jaar ook op het gebied van de traumatische jeugd, het grote succes, de burn-out, de verslaving, het afkicken en de tweede jeugd. Maar die van Hauer is de meest interessante.
Ik heb hem nooit helemaal goed begrepen. Verkeerd ingeschat, slecht doorzien, mijn fout. Het is een compleet open persoon die het niet zo zinnig vindt om in interviews compleet open te zijn. Niet omdat hij zich ergens voor schaamt, maar omdat hij denkt dat zijn privé-leven niet bijster interessant is voor de buitenwereld. Hoe onwaar, maar ook hoe lekker down to earth.
Ik weet niet precies wat het is, maar de man heeft presence, on en off screen. Het is natuurlijk gewoon een boer, maar dat is een compliment en zeker als Bekende Wereldburger is dat zeer prijzenswaardig, tussen alle fast talkers, imagebuilders en brown nosers die Hollywood rijk is.
Rutger Hauer is met stip binnengekomen op mijn persoonlijke heldenlijst, omdat hij zo gewóon is. Nuchter en relativerend over zijn eigen succes, zich met een Friese no nonsense-mentaliteit staande houdend naast Sylvester Stallone (in zijn eerste Amerikaanse film), of naast dé filmster van dat moment Harrison Ford (in ‘Blade Runner’).
Hij blijft dichtbij zijn gevoel, maar kiest tegelijkertijd voor het onbekende. Iets bekends is iets bekends en daarom al bij voorbaat voorspelbaar, daarom zoekt hij het avontuur. Het zou op een tegeltje niet misstaan. Kijkend en luisterend naar Hauer klopt zijn hele opvatting over zijn carrière en over het leven in algemene zin.
Het is toch eigenlijk een schande dat we hem in praatprogramma’s moeten missen totdat hij aan deel twee begint.
